Tajemnica ziemi

Otwiera się ziemia

Ciężkie buty górników

Zostawiają protektory

Światło lamp

Wymiata brudny kurz ciemności

Ostrzegawczy szum pyłu

I nikt nie ma odwagi by

zawrócić

Ucho

Przyłóż ucho do ziemi

To będzie bezbolesne

W szczelinach wyciętych ostrzami wody

Usłyszysz

Wtopiony w diamentową ciemność

Mój głos

Zapamiętaj

Czarną krew pachnącą potem

Ślady obolałych palców

Pęknięte wiertło

Na ślepym torze

Z palcem na ustach stoi synek

Czeka na ojca

Nagle składamy się głównie z wątpliwości.
Niby człowiek, a umarł nieludzko zmęczony…
Cisza nas uczy jak przemilczać dzwony.
Głębia nam się w oku roztapia ostrości.

Barw było wcześniej więcej, ale jakby spełzłych,
zblakłych na słońcu, które tu wisiało.
W świetle jupiterów martwe, stare ciało.
Bliskość czas rozdzielić na więzy i węzły,

I zostaliśmy skurczem tak głupio w pół kroku
zatrzymani. W pół biegu na dezorientację.
Z pytaniem na ustach jak jego rozgrzeszyć
z tego, że się przypatrzeć zapragnął nam z boku.
I tak bardzo zdziwieni, że może mieć rację
nawet czarne światło na przejściu dla pieszych.

To fragment wiersza Stanisława Barańczaka z tomu Podróż zimowa. Tomu dziś prawie nie do kupienia (a mój egzemplarz ktoś „zapomniał oddać”). Jeśli istnieje coś takiego, jak dojmujące osamotnienie skute lodem i przysypane śniegiem, to o tym właśnie pisze Barańczak. Na białe noce i białe depresje w smutnych miastach jak znalazł.

Trzeba tylko uważać, bo te wiersze, to za oknem i pod butami i to miasto razem dają prawdziwy tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu.

Należy go oglądać z autobusu „Jelcz”
starego typu, w którym okna całkiem czyste
nie są nigdy, z zasady; i należy mieć
miejsce siedzące z dermy pociętej żyletką
przez chuligana z nudów; i należy lekko
mrużyć oczy, by twarze stłoczone, bezkrwiste
(mgliście znane, z widzenia) pokrywały wszystek
szarawy obszar szyby jak lustrzana śniedź;

współcześni mu obecnie
to nieistotność
relikt przyszłości

akuratnie taktownie powściągając diabła
świadomy współ
zawodnictwa komentator umarłych
kolegów on dłużej
trzyma się życia literackim chwytem

od paru lat kurzy się u mnie
antologia kiepskich wierszy
o tym co napisał
stary wielki poeta jest luksusem narodu
nie trzeba go szukać na półce bo jest jego półka
nie trzeba o nim myśleć bo już pomyślano
wszystko

*
w sfabrykowanej na użytek zaliczenia dyskusji
na studiach
ganiłem jego eseje
adepci pióra a raczej
mięso armatnie edukacji narodu
ujeżdżaliśmy tę wileńską kobyłę

jakie to było przyjemne

a moje dziecko było w drodze
jeśli syn 
miał mieć miłosz na imię

*
myślę że wydawcy czekają aż skończy
mają gotowe dzieła zebrane i wstępy
do dzieł pełne żalu ze smutkiem
myślę że on się leciutko uśmiecha 
kończąc
kolejny tom
który zwiększy cenę miłosza dzieł wszystkich

błogosławiona subskrybcja jako antidotum
na nadmierną płodność 
złośliwego starca

CZERWIEC 2003

Na muldach i dołkach wracają instynkty,
z pisaniem serdeczną i pluciem raz dziennie,
z przepuszczaniem słabszych drogą pożarową,
gdzie się żywcem spaliły dwa zbłąkane łabędzie.

Sprawiedliwość wątpliwa bladym okiem żarówki
rewiduje mrok kątów pod ślubnym portretem,
stygnie dusza w żelazku, dziewczęta jak wczoraj,
ojczyzna bez zmian, więc znam tę kobietę.

stabilizacja

kiedyś była nasza mała
teraz jest w body
albo w obiektywie
kiedyś wystarczyła setka
aby uspokoić rozedrgane ręce
teraz w sklepie dla tytułowych postaci z Dostojewskiego
cyfrowy zoom optyczny i nic ma nie zadrżeć
nawet efektczerwonychoczu zostanie usunięty

——————————————————————————-

fotografia

dobry kadr tylko ostrość nie ta
przysłona migawka technika szwankuje
dwanaście herbat z jednej torebki

pan na zdjęciu ma wszystko co potrzebne
do życia oczy nos usta rozłożyste plecy
na plecach napis zbieracz
suchego chleba i suchość w ustach
i więcej nie trzeba

zdjęcie jest black and white
bo tak artystyczniej
w pokoleniu JP II i  fotoszopa
klisz nie ma jest klisza
cyfrówki są tanie
matryce sprawiedliwe
jak ciemna strona życia zrobiona ciemnym obiektywem