Potem Pietucha mówi już sam.

Na przykład, że Szwecja jest dla niego „ucieleśnieniem humanistycznych idei wcielonych udanie w życie: empatycznych relacji między ludźmi, wrażliwości państwa opiekuńczego, dobrej służby zdrowia, relacji między mężczyznami i kobietami, sensownej ekologii”.

Diagnozuje także stan rodzimej oświaty i boi się, że jego córka „musi przejść gehennę polskiej szkolnej encyklopedyczności. U nas napycha się dzieciaki wiedzą jak gęsi, zamiast uczyć myślenia, i nobilituje tylko lewą, logiczną, pamięciową półkulę, jakby wszelka wyobraźnia, kreatywność nie miały wartości”.

Prawie na koniec twierdzi, że Chrystus powiedział: „Płaczcie nad sobą, niewiasty” i właśnie On je wepchnął w to, że płaczą nad sobą.

Poza tym Pietucha utrzymuje, że jest bardziej kobiecy niż jego partnerka.

Czy nie za dużo intymności zdradza tym ostatnim wyznaniem autor poradnika „Dożywotni kochankowie”? Czytając je, proszę wrócić do pierwszego twierdzenia o bazie i nadbudowie. O ile, rzecz jasna, nobilitacja lewej półkuli podczas dotychczasowej edukacji, tego nie uniemożliwi.

Czy

1. «mający poczucie honoru, godności osobistej»,
2. «zgodny z honorem, nieurażający czyjegoś honoru»,
3. «taki, który służy do wyróżnienia kogoś, do okazania szacunku»,
4. «nominalny, tytularny»?

A może

1. «niedający zysków materialnych, niepobierający zapłaty; bezpłatny»?

——————————————————————————

Wybory oczami Autorki:

Tekst o żonie Bronisława Komorowskiego

Tekst o udziale Władysława Bartoszewskiego w kampanii

Czy mam na to receptę? Tak – dwie.

Po pierwsze, uwolnić oświatę od pomysłów jakiegokolwiek resortu – to rozwiązanie chirurgiczne i tak wywrotowe, że mogę od razu powiedzieć, że żartowałam. Choć nie żartuję.

Ale ponieważ lubię chodzić po ziemi, zdradzę także, co podpowiada moje domorosłe znawstwo psychologii. Otóż podpowiada, że trzeba koniecznie, ze wszystkich sił i ze wszech miar zacząć promowanie kierunków humanistycznych. Ze szczególnym uwzględnieniem obniżenia wymagań egzaminacyjnych.

Może wtedy kromka nie upadnie stroną posmarowaną masłem na podłogę.

Od wczesnej młodości miotałam się między patetycznym patriotyzmem spod znaku Piotra Skargi, Adama Mickiewicza i Jana Matejki a groteskową refleksją czerpiącą swe stylistyczne soki od Witolda Gombrowicza i Sławomira Mrożka.

Jednak ponieważ wstydziłam się patriotycznego patosu, zwykle bliżej mi było do patriotycznej błazenady.

Myślałam, że skoro żyję w wolnej Polsce, uda mi się uniknąć wzniosłości i mesjanistycznej frazeologii. Że mój dyskurs o Polsce będzie zawsze dyskursem zdystansowanym. Że będzie to tylko komentarz do czyjegoś mówienia. Że da się żyć, nie uczestnicząc. Że interpretacja wystarczy. Że znajdę niszę pomiędzy czytelnymi i bezpiecznymi alegoriami.

Tonący statek. Polska Chrystusem Narodów. Stańczyk w czasie balu na dworze królowej Bony wobec straconego Smoleńska. Transatlantyk. Tango.

Jednak wczoraj świat moich ojczyźnianych alegorii pękł, a potem rozpadł się z siłą uderzającego o ziemię Tu-154.

Miejsce dawnych obrazów zajmują nowe, wśród których najbardziej sugestywny jest spadający samolot, a nie tonący statek.

Gdybym miała powiedzieć, co robię od wczoraj, narysowałabym Stańczyka w dobrze wszystkim znanej pozie z obrazu Matejki. Stańczyk miałby moją twarz, a leżący na stoliku obok dokument donoszący o utracie Smoleńska zastąpiłabym listą osób, które 10 kwietnia pod Smoleńskiem zginęły.

—————————————————–

Więcej o tym co się stało:
Jerzy Zieliński
Klara
Bernard Łętowski
Fotografie Grzegorza Matoryna z mszy żałobnej w Bolesławcu

Lokalne media donoszą o „niecodziennej inauguracji”, „wyjątkowym nastroju”, „muzyce, która porwała widownię”, „ludziach oczarowanych muzyką i klimatem koncertu”, „owacyjnym przyjęciu utworów”, „nagrodzeniu występu gromkimi brawami”. Wśród recenzenckich banałów jest także i ten: „artysta użyczył swej twarzy”. Nie można ignorować banałów. Bywają prawdziwe.

Użyczył, by promować swe rodzinne miasto. No i siłą rzeczy – obecnie urzędującego prezydenta Radosława Torzyńskiego, który wspólnie z wokalistą Dżemu zaśpiewał piosenkę i zagrał na fortepianie.

Prezydent i jego obstawa.

A ja myślałam, że się przeprowadziłam.

Powinnam pewnie przeprowadzić dwutorową krytykę walentynek. Po pierwsze, jako zwyczaju amerykańskiego, wypierającego rodzime tradycje. Po drugie, jako zwyczaju rozbijającego handlową stagnację pomiędzy Bożym Narodzeniem a Wielkanocą.

Ale trudno mieć pretensję do amerykańskich zwyczajów, że są tak imponująco ekspansywne. Jeśli już pretensje, to raczej do tradycji rodzimych, że słabe to i bez przebicia. Prawda jest jednak taka, że ja w ogóle pretensji na tej płaszczyźnie nie mam, bo w istocie trudno mi zdecydować, czy zacniej w lutym zapisywać różowe kartki miłosnymi bonmotami czy w czerwcu w Noc Kupały pleść wianki. Być może z powodu wzrastającej liczby alergików czerwiec przegrywa z lutym. Kto to wie.

Jeśli o mnie chodzi, nie wypisuję kartek w lutym ani nie plotę wianków w czerwcu. Złośliwcom od razu powiem, że sprawy miały się identycznie, gdy mój wiek był – powiedzmy wprost – trzykrotnością pierwiastka kwadratowego mojego obecnego wieku.

W sprawie handlowej stagnacji muszę wyznać, że ja jej jakoś nie zauważam w ogóle. Wydaje mi się bowiem, że ludzie przez okrągły rok kupują straszne mnóstwo. Byłam na przykład świadkiem kilku aktów rozpaczy zawiedzionych klientów, kiedy w styczniu napotykali na drzwiach swych ulubionych sklepów karteczkę z napisem, że inwentaryzacja, remanent czy – jak to się w Ostrowie najczęściej określa – inwentura. „Co ja teraz zrobię?” – prawie szlochała pewna dama przed sklepem jubilera w jeden z pierwszych dni stycznia. Takie to teraz sceny przed sklepem jubilera się rozgrywają.

Święty Walenty! Módl się za nami!

Małgorzata Juda-Mieloch

Ja dodam od siebie, że uwielbiam czytać to, co Małgorzata pisze. Poniżej jej tekst z 10 stycznia tego roku, z dnia finału WOŚP.

Metafora

Jest okazja, by przypomnieć, co to takiego metafora. Definicji metafory jest pewnie ponad sto. Jej teoretycznoliterackie omówienia idą w tysiące. Spokojnie, nie o kolejną definicję dziś się pokuszę. Dziś niedziela – nie pracuję.

Moim żywiołem jest przykład. Dobry, czytelny przykład, w świetle którego definicja nabiera blasku, ostrości i jasności. Jestem zbieraczem przykładów.

Dotychczas za taki przykład uznawałam Mickiewiczowskie „wpłynąłem na suchego przestwór oceanu”. Suma znaczeń nie stanowi znaczenia tego zwrotu. Jak wiadomo, ani nie „wpłynął”, ani nie „na przestwór oceanu”, ani nie „suchego oceanu”. Słowa dziwią się swemu sąsiedztwu i uwodzą czytelnika. Trzeba odnaleźć słowo najważniejsze i zacząć czytanie od początku. W tej stepowej metaforze trzeba zacząć od „suchego”. Suchy prowiant, przejść suchą nogą. A więc podróżować po stepie.

Dzisiaj kolejny finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Nie wszyscy się jeszcze zorientowali, że ani ona „wielka”, ani „orkiestra”, ani „świąteczna”, ani „pomoc”. Tu słowa także dziwią się swemu sąsiedztwu. Od którego wyrazu zacząć interpretację?

Może od „wielka”: wielka improwizacja, wielka ściema?

———————————————————————————

FOTO: TOMASZ MIELOCH