Karol Lisiecki, Aleksander Ulatowski, Alicja Kołacz, Justyna Orłowska, Roksana Walczak, Sara Dudzik, Martyna Janiec i Karolina Borowska – to młodzi wokaliści, którzy w poniedziałkowy wieczór wystąpili podczas koncertu na koniec roku szkolnego w Młodzieżowym Domu Kultury. Wokalistom akompaniowali Marcin Sarkowicz, Łukasz Ludwikowski i Marek Łętowski. Impreza odbyła się na schodach i dziedzińcu placówki. Piosenek – starych polskich przebojów – wysłuchiwali nawet przechodnie na ulicy Grunwaldzkiej.

Album SimpleViewer powienien być wyświetlony w tym miejscu. Kliknij tu aby otworzyć album w przeglądarce.

“Warsaw do you know what’s happening? You’re a part of history. This is a dream for every metal fan and you’re part of it.”

James Hetfield podczas pierwszego w historii koncertu Wielkiej Czwórki Thrash Metalu 16 czerwca 2010 roku w Warszawie.

Wyjechaliśmy z Bolesławca około 5:20. Mc Donald’s w Długołęce czynny od 7 rano, byliśmy jakieś 3 minuty przed otwarciem, czyli całkiem niezły czas – w nieco ponad półtorej godziny byliśmy już za Wrocławiem. Po drodze mijaliśmy „naszych” w osobówkach, busach, autokarach. Potem też szło nam nieźle – aż do Janek. Ostatnie kilkanaście kilometrów do celu jechaliśmy … nawet nie chcę wiedzieć, ile godzin. Masakra. A właściwie dopiero początek masakry.

Szukamy miejsca na parkingu. Jak widać, nie tylko my. Nie jest łatwo, ale po jakimś czasie się udaje. Ciekawe, ile jeszcze od celu ?

Idziemy tam, dokąd idą „nasi”. Wyszło na to, że wcale nie parkujemy tak daleko. Bramy otwarli o czternastej, pierwszy ma grać Behemoth, więc nikomu z nas się nie spieszy, zostało jeszcze trochę czasu. Ostatnie zakupy w pobliskim Carrefourze, jeszcze siusiu w cywilizowanych warunkach (kolejka do wucetu jak po mięso za starych dobrych czasów).

No to co, szturmujemy ?

Karimata jest materiałem niebezpiecznym w rozumieniu organizatora. „W jaki sposób mogę nią zrobić komuś krzywdę?” – pytam naiwnie. Jest traktowana jako materiał niebezpieczny, bo łatwopalny, więc karimaty won. Podobnie jak cała masa innych przedmiotów uznanych przez organizatora za niebezpieczne lub niemile widziane.

Wyciąg z regulaminu:

3. Bezpieczeństwo imprezy

3.1         Organizator zastrzega sobie prawo do tego, co następuje:

c) Odmówić wstępu na teren imprezy posiadaczom biletów, u których stwierdzono posiadanie broni, noszących buty o metalowych zakończeniach oraz jakiekolwiek inne przedmioty mogące stanowić zagrożenie.

Niestety regulamin posługuje się bardzo ogólnym pojęciem „jakiekolwiek inne przedmioty mogące stanowić zagrożenie.”, więc wiele osób może się zdziwić już na miejscu.

Ponadto z działu ”Na koncercie” oficjalnej strony festiwalu http://pl.sonispherefestivals.com

„Z uwagi na bezpieczeństwo uczestników obowiązuje całkowity zakaz wnoszenia napojów (w tym alkoholu) na teren imprezy. Na terenie koncertu znajdują się stoiska gastronomiczne z szerokim wyborem napojów i jedzenia, na których będzie można dokonać zakupu.”

Co to ma wspólnego z bezpieczeństwem uczestników, skoro alkoholu nie można wnieść, ale można go kupić na terenie festiwalu ? Zagadka numer jeden.

Pierwsza bramka, druga bramka, trzecia bramka … Ile tych bramek, bo straciłam rachubę ?

Jesteśmy pod sceną w Golden Circle. Zaobrączkowani na okoliczność, gdyby zachciało nam się opuścić „gorący sektor”. Trochę spóźnieni, bo Behemoth już się produkuje, ale nie rozpaczamy z tego powodu. Czekamy na Big Four… Próbujemy ogarnąć wzrokiem płytę lotniska, patrzymy na morze głów rozlewające się poza Golden Circle. „Dzisiaj to my jesteśmy Sprite, a oni są pragnienie” – kwituje ten widok Piotrek. Tak, dwa lata temu w Chorzowie było odwrotnie… Od reszty publiczności oddziela nas jeszcze ogromna buda, skutecznie przesłaniająca widok tym, którzy stoją za nią. Po cholerę to tu postawili ? Zagadka numer dwa.

15:50 – 16:35

Behemoth

(…)

16: 55 – 17:40

Anthrax

Nowojorska kapela ze starym znajomym Joey’em Belladonną ponownie na etacie wokalisty rozpoczęła naszą podróż w czasie. Zadanie niewdzięczne, bo publika ciągle nie w komplecie, dopiero się rozgrzewa i nastrój jeszcze nie ten. Ale widok poczciwego wesołka Scotta Iana nastraja pozytywnie, w stronę audytorium sypią się komplementy, jest miło, chociaż trochę jak na festynie. Kawałki też w większości znajome, wracają miłe wspomnienia.

18:00 – 19:00

Megadeth

Dave Mustaine, ten to ma pióra… W przeciwieństwie do Belladonny nie jest zbyt rozmowny, ale co wyprawia z gitarą … Miło znowu widzieć Davida Ellefsona pomykającego na basie. Kurde, grają stare, dobre kawałki, mamy rok 1990. Niech zagrają Symphony of destruction… Grają. Potem jeszcze skok do 1986 roku i mamy Peace sells.

19:30 – 20:30

Slayer

Masakry ciąg dalszy. Tomek Araya w czerwonej koszulce reprezentacji Chile. To był dla niego z pewnością udany dzień, nie tylko dlatego, że Chilijczycy wygrali z Hondurasem 1:0.

Slayera byłam najbardziej ciekawa i tak jak oczekiwałam, zaserwowali bezkompromisową, nieskażoną młócę. Spodziewałam się tylko, że zgniotą mnie na miazgę, ale chyba nie dane im było osiągnąć pełnej mocy, bo jeszcze mam się całkiem dobrze.

„Mamo, Slejer mógłby zagrać Rejnin Blut*, byłoby fajnie”. Mówisz i masz, Szymonie.

21:00 – 23:00

Metallica

Oczekiwanie na dźwięki „Ecstasy of Gold” Ennio Morricone, otwierające każdy koncert Metalliki i przyprawiające mnie o dreszcze, ciągnie się w nieskończoność. Koledzy zaliczają dwudziestominutowe spóźnienie. Czyżby czekali, aż zrobi się całkiem ciemno ? Zagadka numer trzy. Nie podoba mi się to, bo do tej pory wszystko szło zgodnie z planem.

Nareszcie!

Gorączka złota wybrzmiewa i rozlega się huk Creeping death, potem mamy For whom the bell tolls. Czyżby taka sama set lista, jak w 2008 roku ? Jednak nie, bo jako trzeci grają Fuel, którego w 2008 roku w Chorzowie w ogóle nie było.

Olbrzymi telebim z tyłu sceny zaczyna mnie wkurzać, bo przyciąga mój wzrok, a ja wolałabym patrzeć na żywych chłopaków, a nie w telewizor. I te przerwy między kawałkami, chowanie się za kulisami – trochę to teatralne i … pretensjonalne ? Hetfield zamiast się schładzać, zaczyna się ubierać coraz grubiej. Może zrobiło mu się zimno ? Niech bierze przykład z basisty, Roberta. I ta dedykacja dla pozostałych zespołów zaliczanych do Wielkiej Czwórki – Sad but true. Dlaczego akurat to ?

Ciągle nasuwają mi się porównania z koncertem sprzed dwóch lat w Chorzowie. Wtedy miałam za plecami kilkudziesięciotysięczny tłum, który wgniatał mnie w bramkę tak, jakby chciał mnie przez nią przecisnąć niczym przez maszynkę do mielenia mięsa. Ale tamten koncert robił na mnie większe wrażenie. Jednak tak jak wtedy, tak i teraz Hetfield nie wymienił nazwiska Roberta Trujillo, wspominając o swoich kolegach z zespołu. Chyba, że ja nie dosłyszałam. Jeśli ktoś był i usłyszał, niech mnie sprostuje.

Niby wszystko pięknie – ślicznie, jest czad, są wybuchy, z wejściem Metalliki na scenę głośniki w cudowny sposób osiągnęły pełną moc, set lista też niczego sobie… Czego mi do cholery brakuje ? Coś tu jest jakby nie fair.

Pierwszy w historii koncert Wielkiej Czwórki Thrash Metalu od początku był zaplanowany tak, aby było pewne, kto z tej Wielkiej Czwórki jest największy.

A mnie właśnie zaczęły nachodzić wątpliwości …

Set listy:

Anthrax

Caught in a Mosh

Got the Time (Joe Jackson cover)

Indians

Antisocial (Trust cover)

Madhouse

Only

Efilnikufesin (N.F.L.)

I Am The Law

Megadeth

Holy Wars… The Punishment Due

Hangar 18

Take No Prisoners

Five Magics

Poison Was the Cure

Lucretia

Tornado of Souls

Rust in Peace… Polaris

Headcrusher

Sweating Bullets

Symphony Of Destruction

Peace Sells

Slayer

World Painted Blood

Jihad

War Ensemble

Hate Worldwide

Angel of Death

Dead Skin Mask

Disciple

South of Heaven

* Raining Blood

Metallica

Creeping Death

For Whom The Bell Tolls

Fuel

The Four Horsemen

Fade To Black

That Was Just Your Life

Cyanide

Sad But True

Welcome Home (Sanitarium)

All Nightmare Long

One

Master Of Puppets

Blackened

Nothing Else Matters

Enter Sandman

Stone Cold Crazy (Queen cover)

Hit The Lights

Seek & Destroy

Każdy, kto lubi klimaty w kolorze blue, powinien spędzić najbliższą piątkową noc w Bolesławcu. Koncert i jam session do rana – to niewątpliwe dowody na to, że w Bolesławcu znów króluje blues. Druga edycja Bluesowej Nocy rusza już 4 czerwca.

Klimat bluesa i rock’n'rolla, jam session do białego rana oraz muzycy znani z takich kapel, jak Obstawa Prezydenta, Blues Beer czy Chłopaki z Ferajny – tak zapowiada się piątkowa noc w Bolesławcu.

- Sposób na dobrą Blues Night in Bolesławiec jest niezwykle prosty – mówi Maciej Tylenda, pamiętany przez bolesławiecką publiczność jako wokalista słynnego w latach 90. zespołu Blues Beer. – Wystarczy połączyć ze sobą dobre chęci ze strony organizatorów, spontanicznie reagującą publiczność i, oczywiście dobrą muzykę. Bo blues już w Bolesławcu jest. Zawsze był. Cieszył się popularnością wśród muzyków oraz, co najważniejsze, był kochany przez mieszkańców.

Koncert, podobnie jak jego wykonawcy, będzie stanowił mieszankę konkretnych stylów muzycznych: bluesa, funky, rocka i soulu. Na scenie bolesławieckiego MOSiR-u pojawią się: kapela Elch Band z Niemiec i Młody Krawiec Band. Wystąpią również Luz Blues oraz Chłopaki z ferajny. Wśród artystów nie zabraknie znanych muzyków, między innymi wokalisty Macieja Tylendy, znakomitego gitarzysty z Görlitz – Rafała „Łąki” Wierse, legendy bolesławieckiej harmonijki z Obstawy Prezydenta – Jacka „Orła” Lubińskiego (na zdjęciu) oraz perkusisty Sumptuastic – Tomasza Bubieńczyka.

Dariusz „Ustik” Uściński wspomina:
- Wraz z kilkoma przyjaciółmi, którzy pochodzą z Bolesławca, spotykamy się „na granie”. Ma to miejsce niezwykle rzadko, bo zjeżdżamy wówczas z różnych stron Polski, np. z Mazowsza i Wielkopolski. I podczas jednej z takich prób wymyśliliśmy tę imprezę.
Jak podkreśla Ustik – nie spodziewali się aż takiego przyjęcia:
- Inicjatywa, która wtedy miała być kameralnym spotkaniem kilkunastu znajomych przerodziła się w rewelacyjnie przyjęty koncert dla ponad 300 widzów. Myśleliśmy już wówczas o cykliczności imprezy. I cieszymy się, że właśnie się to dzieje.

Powrót do wspomnień i tego „małego intymnego muzycznego świata” będzie możliwy dzięki wsparciu instytucji miejskich (BOK oraz MOSiR) oraz firm prywatnych (Spółdzielnia Usługowa Piast z Legnicy zapewniająca ochronę podczas koncertu).
– Bez pomocy tych instytucji oraz naszych przyjaciół nie mielibyśmy szans na sprawne przeprowadzenie całości przygotowań – mówi Jan Dudek, jeden z organizatorów. – Sam koncert to zaledwie wierzchołek góry lodowej. Do tego dochodzi jeszcze szereg przygotowań przed imprezą i dużo pracy po jej zakończeniu. Impreza jest darmowa, więc wszystko robimy własnymi siłami – podsumowuje.

Imprezę zakończy tradycyjny bluesowy jam session.

—————————————————————————-

„Blues Night in Bolesławiec”
koncert i jam session do rana
4 czerwca Bolesławiec, godzina 19.00
MOSiR, ul.Spacerowa

Zagrają:
Młody Krawiec Band (Bolesławiec)
Luz Blues (Bolesławiec)
Elch Band (Niemcy)
Chłopaki z ferajny (Polska)

INFORMACJA: IZABELA JURASIK

TUTAJ ZNAJDZIECIE WIĘCEJ ZDJĘĆ Z ZESZŁOROCZNEJ EDYCJI IMPREZY

Tekst ten wzmógł obrabianie d… Jegomościa na portalu Istotne Informacje. Wśród istotnych komentarzy zajmujących się m.in. demaskowaniem Krzemińskiego jako osoby rudej czyli fałszywej pojawił się następujący komentarz Krystyny Juszkiewicz:
Witam, jest mi przykro, że poniewierany i obrażany jest Krzysiu Krzemiński, między innymi z mojego powodu. Apeluję do tych, którzy wykorzystują BnB dla osobistych porachunków. Faktem jest, że artykuł o BnB podpisany Jego imieniem i nazwiskiem, jak się później okazało, przeredagowany bez jego wiedzy, bardzo mnie oburzył. Krzysia poznałam podczas organizacji ubiegłorocznego Finału WOPŚ jako młodego, skromnego, mającego ciekawe pomysły człowieka. Jego pomoc była znacząca, w tym roku był w ścisłym Sztabie WOŚP i super się sprawdził. Stowarzyszeniu jest bardzo potrzebny, jest młody, niedoświadczony i pewne potknięcia należy mu wybaczyć, co niniejszym czynię. Wszystkich niezadowolonych z naszej decyzji o przeniesienu BnB do Zamku Kliczków zapewniam, że było to konieczne, aby uratować imprezę. Mam nadzieję, że nas nie zawiedziecie i przyjedziecie, zapewniam, że będzie świetnie a piwo nie będzie takie drogie, do zobaczenia.

I od momentu, w którym to przeczytałem zastanawiam się co pani Krystyna wybaczyła temu rudemu? Kolor włosów?

W Lubaniu zabrzmi blues, a koncert przygotowują fachowcy. Z plakatu reklamującego imprezę możemy się dowiedzieć, że wystąpi Sławek Riedel. Dzięki twórcy plakatu wychodzi na jaw fakt, że Ryszard Riedel, nieżyjący wokalista Dżemu miał, oprócz Sebastiana, drugiego syna.

Co więcej z plakatu dowiadujemy się, że wystąpi (tu ciąg znaków rodem z oryginału): Sławek Riedeljunior@CREE.  Nawet jeśli przyjmiemy, że @ zastąpiło w oczach grafika projektującego plakat &, to „junior” sugeruje mi, że Sławek jest synem innego Sławka (seniora).

Oprócz Sławka juniora wystąpi też kapela Blues Sonds, której  nie należy absolutnie mylić z Blue Sounds, choć zdjęcie sugeruje, że kapela jest ta sama.

Coż, pomyłki grafikom projektującym plakaty (design powala) się zdarzają, ale…

… zainteresowany imprezą obejrzałem również jej zapowiedź wideo i dowiedziałem się ze słów organizatora koncertu, że Roman Puchowski, którego autor plakatu (zapewne kolega) spieścił na Romka, ma na imię Przemek.

Może trochę się czepiam, ale zastanawiam się, co powiedzą artyści, gdy zobaczą plakat.

W każdym razie Przemek z Romkiem i Sławkiem @ Sonds 5 lutego o 18 w Miejskim Domu Kultury w Lubaniu.

———————————————————————————-
Na zdjęciu na górze Zbysio Puchowski z Bluesa nad Bobrem 2009.

Zagrał na ostatniej płycie Violetty Villas, zakładał bolesławiecko – chojnowską kapelę 59-700, a na co dzień grywa m.in. w akustycznym trio z Jerzym Styczyńskim i Sebastianem Riedlem, synem Ryszarda. Koncertował również z amerykańskim bluesmanem, Carlosem Johnsonem i właśnie nagrywa płytę z ze znaną z Idola Alą Janosz. Płytę soulowo – folkową, która ze znaną słuchaczom sprzed paru lat Alą Janosz nie ma wiele wspólnego.

- Fascynacja muzyką zaczęła się od mojego taty, który zaraził mnie muzyką lat sześćdziesiątych. Później, gdy usłyszałem płytę Erica Claptona – „Unplugged”, zapragnąłem grać na gitarze. Dostałem pierwszą polską gitarę akustyczną w prezencie i zaczęło się – ściągałem ze słuchu linie melodyczne piosenek i najpierw na jednej strunie próbowałem je powtarzać, a potem dokładałem następne struny. Tak z zapałem po powrocie ze szkoły codziennie ćwiczyłem, co niezbyt korzystnie wpłynęło na moją edukację w liceum.

Bartek pierwszy raz wyszedł na scenę jako siedemnastolatek podczas jam session na festiwalu Blues nad Bobrem w Bolesławcu.
- Pamiętam że nie mogłem później spać – mówi gitarzysta.

Potem powstało 59-700 – kapela, której nazwę stanowił kod pocztowy Bolesławca. Siedem lat temu miłość do Patrycji Łaciny (obecnej żony śpiewającej w HooDoo Band razem z Alą Janosz i Tomkiem Nitribittem) ściągnęła go do Wrocławia. Tu powstał zespół Birma. Tu również Bartek nawiązał nowe kontakty i dostał propozycję uczestniczenia w kilku różnych projektach muzycznych. Aż przyszedł czas na projekt najważniejszy:

- Historia HooDoo Band zaczęła się, gdy na scenie wrocławskiego jam session zapoznałem się z Bartim Niebieleckim i Tomkiem Nitribittem. Od pierwszych dźwięków wiedzieliśmy, że mamy dokładnie ten sam lot muzyczny i łączy nas wyjątkowa energia. Powstał Hoodoo Band. Obecny skład zespołu oprócz wyżej wymienionych osób tworzą Krzysztof  Borowicz na klawiszach i Andrzej Stagraczyński na basie.

Pierwsza płyta HooDoo Band, którą już 15 stycznia można będzie kupić w sklepach, to wyjątkowa mieszanka rhytm’n'bluesa, soulu, funky i jazzu. Nie brak w niej nowoczesnych brzmień, a kupujący album dostaną również teledysk i nagrania koncertowe kapeli.
Produkcję krążka wspierał Tim Gant – znany amerykański producent i pianista, który grywał z Georgem Bensonem, Arethą Franklin i Robertą Flack. Grywał też z Bartkiem Miarką podczas trasy koncertowej w Polsce.

- Ta płyta HooDoo Band to jest to prawdziwa muzyka, która przekazuje prawdziwe emocje w przeciwieństwie do tego, co jest obecne na naszym rynku muzycznym – mówi Bartek. – Na pewno  nie jest to marketingowy produkt wymyślony pod odbiorcę.

Płyta ma być intensywnie promowana. Dystrybutorem jest EMI Polska.

———————————————————————–
ZDJĘCIA: ARCHIWUM BARTKA MIARKI

HOODOO BAND NA MYSPACE

Zaczyna się jak country, potem trochę rytmicznego bluesa, ale i swingujący kawałek się znajdzie – nowa płyta bolesławieckiej Obstawy Prezydenta to muzyczny misz-masz, ale skomponowany tak, że nie ma wątpliwości, czyj to krążek.

Rewolucji muzycznej nie ma, ale tej fani Obstawy raczej od zespołu nie oczekują.

- Nie było łatwo z tą płytą – mówi kompozytor większości materiału, gitarzysta Obstawy, Sławek Sobieski zwany Hetmanem. – To był dla nas trudny okres po odejściu Dinga.
Dingo to Robert Zięba, który zginął w wypadku motocyklowym niemal dwa lata temu. Przez lata woził zespół na koncerty, był przyjacielem muzyków i dobrym duchem kapeli, która istnieje już na rynku od 23 lat. Śmierć Dinga nie tylko dla członków zespołu, ale i dla wielu bolesławian była ciężką chwilą.

- Jednak robiliśmy swoje: nowe piosenki, teksty, próby częściowo przez skype’a, nagrania w Wojkowicach później miksy – wszystko to szło bardzo opornie – mówi Sobieski. Teraz chyba zrozumiałem, że był to efekt wysoko zawieszonej poprzeczki.

Gitarzysta jest zadowolony.
- Pomimo tego, że materiał przesłuchałem setki razy w studiu, to w dalszym ciągu czerpię przyjemność z jego słuchania – mówi Hetman. – Nie mieliśmy żadnych wizji przed wejściem do studia. Jedynym założeniem było to, żeby uwypuklić to, co naprawdę dobrze zabrzmi. Później próbowaliśmy uzyskać takie ciemne brzmienie jak u Johna Mayera, co nie przyniosło dobrego efektu. W końcu płyta brzmi tak, jak słychać i jesteśmy z tego stanu rzeczy zadowoleni.

Zdaniem Sławka dużo wniosły brzmienia organów hammonda i pianina na których pęknie zagrał Bogusław „Bodzio” Kłak, bolesławianin, który gościnnie pojawił się na krążku, znany m.in. z zespołu 59-700. Na płycie O nic mnie nie pytaj pierwszy raz wystąpił w studiu Igor Łojko, który zastąpił w składzie Obstawy poprzedniego harmonijkarza, Jacka Lubińskiego. Gościnnie w kawałku Dla Dinga zagrał na basie syn Estepa (wokalisty Obstawy), Alan Wykpisz. Estep, czyli Janusz Wykpisz jest autorem wszystkich tekstów na płycie.
- Tematy stare jak świat dotyczące miłości. Teksty są optymistyczne, oprócz piosenki dla Dinga, która zbyt optymistyczna być nie może – mówi Wykpisz. – Na koncertach gramy ten materiał od dłuższego czasu i jest dobrze przyjmowany. W pełni brzmi to wszystko na koncertach, bo nowe utwory to nowa energia.

Andrzej Malcher, basista zespołu tworzący sekcję rytmiczną razem z perkusistą Andrzejem Urbanem, też jest dumny z krążka.
- Jesteśmy zadowoleni z tego materiału i z tego jak płyta została wyprodukowana – mówi Andrzej. – To płyta bardzo zróżnicowana muzycznie. Nacisk jest położony bardziej na piosenki niż na konkretny styl muzyczny, choć wszystko się kręci wokół rock’and’rolla.

Obstawa wciąż jest wziętym zespołem, ostatnio gra głównie w Polsce, w zeszłym roku dała około 70 koncertów.

———————————————————————

STRONA INTERNETOWA OBSTAWY PREZYDENTA