Kilka fot z piątkowego wernisażu wystawy fotografii Wiesława Gruszki, Krzysztofa Łukasiewicza i Grzegorza Matoryna. Więcej o autorach TUTAJ. Wystawę można oglądać do 27 lipca w Galerii Długiej BOK.

Album SimpleViewer powienien być wyświetlony w tym miejscu. Kliknij tu aby otworzyć album w przeglądarce.

Wiesław Gruszka, Grzegorz Matoryn i Krzysztof Łukasiewicz pokażą swoje zdjęcia w Galerii Długiej Bolesławieckiego Ośrodka Kultury. Wernisaż wystawy 2 lipca, w piątek, o godzinie 18.
Wiesław Gruszka to zwolennik tradycyjnej fotografii analogowej. Krzysztof Łukasiewicz to fotograf, którego domeną jest makrofotografia, jest również zdolnym rysownikiem i portrecistą. Grzegorz Matoryn to fotograf najbardziej znany z grona autorów wystawy, dokumentujący życie Bolesławca współautor „Rocznika Bolesławieckiego„ oraz albumu o Bolesławcu. Jego prace możemy oglądać również na bobrzanach w TYM dziale.

Wystawę można będzie oglądać do 27 lipca.

———————————————————————

Informację ilustruje fotografia Grzegorza Matoryna.

” Bóle Głowy Tim ” – pinhol – negatyw (6×9) + skan / w sobotę się melduję :))

Album SimpleViewer powienien być wyświetlony w tym miejscu. Kliknij tu aby otworzyć album w przeglądarce.

Więcej o tym co się stało:

Małgorzata Juda-Mieloch
Bernard Łętowski
Jerzy Zieliński
Klara

Lwów (d. nazwa form. Królewskie Stołeczne Miasto Lwów), ukr. Львів

Lwów znajduje się na Wyżynie Podolskiej, nad Pełtwią i stanowi ważny ośrodek przemysłowy, lotniczy, kolejowy oraz drogowy.Do 1939 była to stolica znajdującego się w Polsce województwa lwowskiego, wcześniej znajdował się w województwie ruskim Korony Królestwa Polskiego. Administracyjnie, jako stolica wspomnianych województw, Lwów stanowił jedno z głównych miast I i II Rzeczypospolitej, a w okresie rozbiorów był ośrodkiem kultury polskiej i stolicą Galicji.

Tradycyjnie był to główny ośrodek kulturalny i naukowy Polski oraz w trakcie rozbiorów wschodniej części Galicji. Był również centrum politycznym, kulturalnym i oświatowym dla Ukraińców galicyjskich.

Nadal działa tu Uniwersytet Lwowski (powstały w 1661), Politechnika Lwowska (1844), Lwowska Galeria Sztuki (1897), Teatr Wielki (1900).

Znajduje się tu cenny zespół obiektów zabytkowych wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1998.

Lwów nadal stanowi główny ośrodek nauki i kultury polskiej na Ukrainie.

(wikipedia)

Chocim ukr. Хотин

Znany jest w historii Polski przede wszystkim dzięki dwóm doniosłym zwycięstwom nad Turkami. Pierwsze miało miejsce w 1621 r., kiedy to 35 – tys. wojska koronne, dowodzone przez hetmana Jana Karola Chodkiewicza, wspierane 40 – tys. posiłkami kozackimi hetmana Piotra Konaszewicza Sahajdacznego, zdołały obronić Rzeczpospolitą przed inwazją 120 – tys. armii Wielkiej Porty, prowadzonej przez sułtana Osmana II. Chocim należał wtedy do Hospodarstwa Mołdawskiego, uznającego zwierzchość lenną Turcji. Do rangi symbolu wiktorii chocimskiej urosła wspaniała współpraca polsko – kozacka, która już nigdy później nie kształtowała się tak pomyślnie.
Druga bitwa chocimska odbyła się w 1673, w rok po haniebnym traktacie buczackim, oddającym

 Podole w ręce tureckie. Utracony autorytet oraz represje wobec ludności Podola (m. in. zamienianie kościołów na meczety) zmobilizowały sejm do podjęcia zdecydowanych działań przeciw Imprerium Osmańskiemu. Wystawiona armia pod komendą hetmana Jana Sobieskiego odniosła zwycięstwo nad stacjonującymi w Chocimie Turkami. Tymczasem śmierć króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego oraz odstąpienie z kampanii wojsk litewskich Michała Paca, niechętnie spoglądającego na sukcesy Sobieskiego, nie pozwoliły na zawarcie korzystnego pokoju. Triumf Sobieskiego otwarł mu natomiast drogę do przyszłej intronizacji.

(kresywschodnie.republika.pl)

 Jazłowiec  – ukr. Язловець

Jest to jedna z najstarszych osad polskich na Podolu. Własność Buczackich (którzy po osiedleniu się w Jazłowcu przyjęli nazwisko Jazłowieckich), Radziwiłłów i Koniecpolskich.
W miasteczku do chwili obecnej znajduje się klasztor Sióstr Niepokalanek (założony w 1863 przez przybyłą z Rzymu bł. Marcelinę Darowską). Wcześniej, do końca XVIII wieku był to pałac rodowy Poniatowskich (spędził w nim swoje młodzieńcze lata Stanisław August Poniatowski. Obok klasztoru utworzony został zakład naukowo-wychowawczy. W jazłowieckim kościele św. Anny swą pierwszą mszę odprawił w 1894 Adam Stefan Sapieha, późniejszy kardynał. Od 1883 do 1946 w kaplicy sióstr niepokalanej znajdował się słynący łaskami posąg Matki Bożej Jazłowieckiej z białego marmuru. W grudniu 1918 klasztor w Jazłowcu został zajęty przez wojska ukraińskie i zamieniony na więzienie dla internowanych Polaków. W lecie 1919 w wąwozach w pobliżu Jazłowca odbyła się trzydniowa, zwycięska bitwa 14 Pułku Ułanów (utworzonego w Rosji z Polaków służących w armii carskiej) z wojskami ukraińskimi. Od dnia zwycięstwa – 11 lipca 1919 pułk ten przyjął nazwę Ułanów Jazłowieckich. W okresie II Rzeczypospolitej (1920 – 1939) zakład naukowo wychowawczy obejmował gimnazjum i liceum ogólnokształcące oraz seminarium gospodarcze wraz z internatem. W grudniu 1943 banderowcy dokonali napadu na miejscowość. W czasie torturowania księdza dra Andrzeja Krasickiego usiłowali zmusić go do ujawnienia nazwisk osób ukrywających Żydów, czyli zdradzenia tajemnicy spowiedzi. Ksiądz milczał, został przez bandę UPA porwany i gdzieś w nieznanym miejscu zamordowany. W 1946 mieszkający w Jazłowcu Polacy oraz siostry niepokalanki zostali wysiedleni na zachód. Siostry przewiozły koronowany w 1939 posąg Pani Jazłowieckiej do Szymanowa. Od 1999 w kaplicy istnieje sanktuarium bł Marceliny Darowskiej, znajduje się tu też wierna kopia posągu Pani Jazłowieckiej.

(wikipedia)

TARNOPOL

Tarnopol ukr. Тернопіль

Tarnopol został założony w XVI w.(1540 r.) na terenach Królestwa Polskiego i do 1772 roku znajdował sie w granicach Rzeczypospolitej. 1772-1809 i 1815-1918 w granicach Austrii i Austro-Węgier. Od 1918 do 1939 roku w granicach II Rzeczpospolitej. 1939-1941 i 1944-1991 w granicach Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. 1941-1944 w Generalnym Gubernatorstwie. Od 1991 roku jest centrum obwodu w Ukrainie. Siedziba władz i instytucji samorządowych.

W 1540 Jan Amor Tarnowski założył tu miasto i twierdzę, w 1548 król Zygmunt I Stary nadał osadzie prawa miejskie. Następnie Tarnopol wielokrotnie zmieniał właścicieli, przy czym należał przeważnie do rodów o dużym znaczeniu politycznym i posiadającym rozległe dobra (Ostrogscy, Zamoyscy, Koniecpolscy, Sobiescy, Potoccy). W 1672 i 1675 zniszczony przez wojska tatarskie i tureckie.

(wikipedia)

Album SimpleViewer powienien być wyświetlony w tym miejscu. Kliknij tu aby otworzyć album w przeglądarce.