Karol Lisiecki, Aleksander Ulatowski, Alicja Kołacz, Justyna Orłowska, Roksana Walczak, Sara Dudzik, Martyna Janiec i Karolina Borowska – to młodzi wokaliści, którzy w poniedziałkowy wieczór wystąpili podczas koncertu na koniec roku szkolnego w Młodzieżowym Domu Kultury. Wokalistom akompaniowali Marcin Sarkowicz, Łukasz Ludwikowski i Marek Łętowski. Impreza odbyła się na schodach i dziedzińcu placówki. Piosenek – starych polskich przebojów – wysłuchiwali nawet przechodnie na ulicy Grunwaldzkiej.

Album SimpleViewer powienien być wyświetlony w tym miejscu. Kliknij tu aby otworzyć album w przeglądarce.

Kilka fot z wczorajszej nocy świętojańskiej przygotowanej przez Zespół Pieśni i Tańca Bolesławiec i Elżbietę Andrusieczko – Tor. Spektakl taneczny do muzyki „Orkiestry Św. Mikołaja” oraz zespołu „Polaniarze” z Kościelisk na nadbobrzańskiej łące, wśród dymów i świateł wyczarował naprawdę magiczną atmosferę.

Album SimpleViewer powienien być wyświetlony w tym miejscu. Kliknij tu aby otworzyć album w przeglądarce.

Jako rzecze Wikipedia, Noc Kupały, zwana też nocą kupalną, kupalnocką, kupałą, sobótką lub sobótkami, to słowiańskie święto związane z letnim przesileniem Słońca, obchodzone w najkrótszą noc w roku, czyli najczęściej z 21 na 22 czerwca (późniejsza wigilia św. Jana – potocznie zwana też nocą świętojańską i posiadająca wówczas wiele zapożyczeń ze święta wcześniejszego – obchodzona jest z 23 na 24 czerwca).
Święto ognia, wody, słońca i księżyca, urodzaju, płodności, radości i miłości, obchodzone na obszarach zamieszkiwanych przez ludy słowiańskie, bałtyckie, germańskie i celtyckie, a także przez część narodów wywodzących się z ludów ugrofinskich, np. Finów (w Finlandii noc świętojańska jest jednym z najważniejszych świąt w kalendarzu) i Estończyków. Noc świętojańska, Ligo, na Łotwie jest świętem państwowym, a po odzyskaniu niepodległości 23 i 24 czerwca stały się dniami wolnymi od pracy. Również na Litwie dzień 24 czerwca, od 2005 roku, jest dniem wolnym od pracy.

Procesja z Sanktuarium Wniebowziętej Matki Kościoła.

Album SimpleViewer powienien być wyświetlony w tym miejscu. Kliknij tu aby otworzyć album w przeglądarce.

Zapraszam do obejrzenia zdjęć z wyprawy do Nepalu. Marcin Oliva Soto z Jeleniej Góry, wybrał się do Azji jesienią 2009 roku. To co możecie obejrzeć na jego stronie internetowej to tylko część fotografii, jakie stamtąd przywiózł. Warto zobaczyć te zdjęcia.

Fotoreportaż z Nepalu znajdziecie TUTAJ.

Na fotach Our Community Bikes – warsztat i komis rowerowy z niesamowitym klimatem. To tutaj mój zakupiony za całe 25 dolarów Canadiana Pathfinder (nazwa nieco zwodnicza) wracał do zdrowia. To miejsce, w którym można samodzielnie naprawić rower korzystając ze sprzętu za 5 dolarów na godzinę, można to zrobić przy pomocy rad ekspertów za dwa razy wyższą kwotę, przy pomocy nie tylko werbalnej ekspertów za 15 dolarów albo iść na kawę i zostawić rower pod opieką Johana, Oly’ego albo innego pracownika za 40 dolarów.

Jak chłopaki coś skopią, to poprawią gratis i dorzucą gratis, tak wyłapałem nowe stare koło w miejsce starego starego w stylu Salwadora Dali. Używane części to jedna z wielkich zalet tego miejsca.

Można tutaj właściwie złożyć z używanych części cały rower. Są nie tylko ramy, koła i opony ale również lampy, czy bagażniki. Wszystkie elementy od linek po odblaski.

Aby nad rowerami nie trzeba było się schylać, garbić czy wisieć, każdy nad którym ktoś pracuje, można umieścić na specjalnym stojaku. Bardzo praktyczne.

Naciekawsza jest jednak atmosfera tego miejsca. Ludzie, jak w całym Vancouver, są tu z różnych stron świata i mówią wieloma językami, ich stroje, kolory, czy kształty fryzur u nas zostałyby uznane za ekstrawaganckie. Tutaj nikogo nie dziwią. Niesamowitemu klimatowi towarzyszy głośna muzyka połączona czasem z chóralnym śpiewaniem. Na przykład takiej optymistycznej piosenki jak Rainy day woman. Luz, uśmiech, dystans i rowery.

Reperuje się tutaj takie złomy jak mój ale również drogie markowe pojazdy warte niemałe pieniądze. Zatrzęsienie rowerów w Vancouver powoduje, że musi to być dobry biznes.

Rowerowy jest tutaj nawet witraż.

Rama 19 cali z gatunku niepogiętych – 50 dolarów. Tyle samo kosztuje poobdzierany stary kask w modnym kształcie.

Każdy stojak do naprawy jest ozdobiony.

Co ciekawe to miejsce to nie tylko warsztat i komis. Również przyczółek stowarzyszenia, które zajmuje recyklingiem rowerów i budowaniem ze starych rowerów maszyn dla ubogich i potrzebujących, Ale również edukacją, nauką tego, jak dbać o rowery i o środowisko. Jeden z najciekawszych projektów stowarzyszenia to budowa ze starych rowerów urządzeń przydatnych w gospodarstwach rolników w Gwatemali.

Generalnie chodzi tu o to, aby wysłużone rowery się nie marnowały.

Więcej o OCB na stronie www.pedalpower.org

 Jazłowiec  – ukr. Язловець

Jest to jedna z najstarszych osad polskich na Podolu. Własność Buczackich (którzy po osiedleniu się w Jazłowcu przyjęli nazwisko Jazłowieckich), Radziwiłłów i Koniecpolskich.
W miasteczku do chwili obecnej znajduje się klasztor Sióstr Niepokalanek (założony w 1863 przez przybyłą z Rzymu bł. Marcelinę Darowską). Wcześniej, do końca XVIII wieku był to pałac rodowy Poniatowskich (spędził w nim swoje młodzieńcze lata Stanisław August Poniatowski. Obok klasztoru utworzony został zakład naukowo-wychowawczy. W jazłowieckim kościele św. Anny swą pierwszą mszę odprawił w 1894 Adam Stefan Sapieha, późniejszy kardynał. Od 1883 do 1946 w kaplicy sióstr niepokalanej znajdował się słynący łaskami posąg Matki Bożej Jazłowieckiej z białego marmuru. W grudniu 1918 klasztor w Jazłowcu został zajęty przez wojska ukraińskie i zamieniony na więzienie dla internowanych Polaków. W lecie 1919 w wąwozach w pobliżu Jazłowca odbyła się trzydniowa, zwycięska bitwa 14 Pułku Ułanów (utworzonego w Rosji z Polaków służących w armii carskiej) z wojskami ukraińskimi. Od dnia zwycięstwa – 11 lipca 1919 pułk ten przyjął nazwę Ułanów Jazłowieckich. W okresie II Rzeczypospolitej (1920 – 1939) zakład naukowo wychowawczy obejmował gimnazjum i liceum ogólnokształcące oraz seminarium gospodarcze wraz z internatem. W grudniu 1943 banderowcy dokonali napadu na miejscowość. W czasie torturowania księdza dra Andrzeja Krasickiego usiłowali zmusić go do ujawnienia nazwisk osób ukrywających Żydów, czyli zdradzenia tajemnicy spowiedzi. Ksiądz milczał, został przez bandę UPA porwany i gdzieś w nieznanym miejscu zamordowany. W 1946 mieszkający w Jazłowcu Polacy oraz siostry niepokalanki zostali wysiedleni na zachód. Siostry przewiozły koronowany w 1939 posąg Pani Jazłowieckiej do Szymanowa. Od 1999 w kaplicy istnieje sanktuarium bł Marceliny Darowskiej, znajduje się tu też wierna kopia posągu Pani Jazłowieckiej.

(wikipedia)

Album SimpleViewer powienien być wyświetlony w tym miejscu. Kliknij tu aby otworzyć album w przeglądarce.

Dobrze, że tu jeszcze oddychać wolno…

——————————————————————–

DOPISEK BERNARDA:

Dodaję mój ulubiony bolesławiecki zakaz: