Althea pisze:

Dziękuję za komplement.
Muszę być otwarta, bo taki powinien być współczesny nauczyciel.
A obalanie mitów mam we krwi:)) Dzieciaki to lubią, bardziej sznaują twórcę, z którym mogą się utożsamić, np…. Baczyński?
Pozdrawiam

Althea pisze:

@romantique
Rzeczywiście, masz rację. Ja nie uważam wcale, że „Słowacki wielkim poetą był”. Odbrązawiam na lekcjach zawsze – łatwiej dzieciakom zrozumieć.
A tak a’propos „Dziadów”, śmiałam się tylko do łez, kiedy jeden z uczniów zapytał mnie, czy Mickiewicz się napalił jak to pisał? Bo on ma podobne wizje po maryśce.

Pozdrawiam

Althea pisze:

@romantique
Ależ nie zgadzam się z Tobą! To przecież „przedstawiciele nurtu reprezentującego twój nick” wprowadzili ponownie do literatury mity, legendy, itd. Skąd ballady? Ano właśnie z legend.
Ojoj, jaki belferski ton mi się włączył:) Przepraszam;)

Althea pisze:

Na przekór nickowi bardzo pragmatyczny jesteś, romantique:)

Althea pisze:

A dzieciom dałam Ptaszki i Pisofszita na razie. Zobaczymy, co będzie. Optymistyczne jest to, że usłyszałam „Nareszcie nie charakterystyka”:))

Althea pisze:

Nie wiem dlaczego, ale skojarzyło mi się z „Małym Księciem” to, co napisałaś, Lolka:)

Althea pisze:

Stara kobieta pochyliła się nad studnią. Jej zmęczone ręce i wyblakłe od słońca włosy przypominały gałęzie drzewa. Chciała się napić. Pragnienie wypalało w jej wnętrznościach wielka dziurę.
Noc już dawno przykryła swoim miłosiernym płaszczem miasteczko.
Dziwne miasteczko.
Kamienne domki miały kolor piasku. W oknach nie było żadnej pelargonii. Zza brudnych szyb nie wyglądały dziecięce buzie. Przyczyna była prosta: w miasteczku już od dawna nie rodziły się dzieci. A jeśli się rodziły, to matki skrupulatnie chowały je w piwnicach, spiżarniach pod podłogą czy w maleńkich komórkach na tyłach domów. Znały zasady: Pan żywił się młodym mięsem, więc porywał niemowlęta, jeśli tylko On, lub jeden z jego strażników, usłyszał płacz.
W miasteczku panowała więc złowroga cisza.
Mieszkańcom dokuczał jeszcze jeden aspekt życia – brakowało wody. Jedyna studnia pilnowana była w dzień i w nocy przez straszliwe ptaszyska, straż przyboczną Pana. Miały one postać niemal ludzką, wyposażone jednak były w mocne dzioby i baczny wzrok, który nie pozwalał nikomu przemknąć się i ukraść odrobiny wody. Nie byli okrutni. Przecież wydzielali napój. Od wschodu słońca przez godzinę każdy mógł przyjść i napić się. A że nie wszyscy zdążyli? To już nie ich zmartwienie.
Strażnicy mieli jedną słabość: z każdej spędzonej przy studni godziny kradli minutę na sen. Nie wiadomo nawet, czy był to sen. Stali po prostu z zamkniętymi oczyma pełną minutę.
Wykorzystując tę minutę, stara kobieta, pochylona w niemym zachwycie nad studnią, tak pełną życiodajnego napoju, tak bliską, opuściła ręce, by wyciągnąć wiadro.
W tej chwili czas snu strażników się skończył.
Ludzie podglądający scenę z okien swoich domów usłyszeli jedynie syk strażnika w masce i głuchy odgłos ciała upadającego na ziemię z ubitej gliny.
Strażnicy uśmiechnęli się do siebie. Jeszcze nikomu nie udało się ukraść ani kropli.
Matka Natura mądrze ich obdarowała.