Zamiast Teleranka

Autor Bernard 13/12/2009 NEWS, wideo · 9 komentarzy

9 total comments on this postDodaj własny

14/12/2009

Pod tym filmikiem na You Tube rozwalił mnie jeden komentarz do mowy a właściwie odczytu towarzysza Wojciecha. Prosta emocjonalna reakcja internauty brzmiąca: „Ale ch…”

Ciotka Rozalia

14/12/2009

Co zostało z solidarności ano nic tylko pamięć zrywu. Tego który by istniał w narodzie zapłaciliśmy olbrzymią daniną krwi podczas powstania warszawskiego i to jest w nas w naszej pamięci narodowej. Zastanawiam się jaki będzie następny zryw przeciw rządzącym którzy tworzą swymi obietnicami bez pokrycia Państwo co macochą jest dla nas.Pozdrawiam

Bernard

14/12/2009

Wkleiłem pełną wersję. Polecam posłuchać całości. Żeby nie zapomnieć.

Lolka

13/12/2009

Ja pamiętam 1-go maja we Wrocławiu – autentyczne czołgi na ulicy i armatki wodne przeciw demonstrantom – głównie młodzieży, butelki z koktajlem Mołotowa,powywracane kubły,napisy na ścianach,eh – było ostro…Potem krzyże z kwiatów na ulicach i mnóstwo palących się lampek. O ile wiem,dotąd nie osądzono zabójców górników z kopalni Wujek, w Lubinie górnicy uciekali przed ZOMO do kościoła, byli ostrzeliwani, zdjęcie jednej z ofiar niesionej przez kolegów obiegło chyba cały świat.

Ryszard Gruchawka

13/12/2009

Dzisiaj słyszałem wypowiedź P.Magdy
Umer,że obecnie gdzieś się zgubiła ta
solidarność ludzka w stanie wojennym.
Absurd.W Polakach zawsze żyć będzie
ten ukryty pazur orła.Kto nie wie o
czym chcę powiedzieć,niech w noc wigilijną idzie na pasterkę do kościoła
wtedy usłyszy głos.Aż ciarki chodzą po
plecach.

Althea

13/12/2009

Myślę, że każdy z nas pamięta ten czas inaczej. Mnie kojarzy się on ze strachem o rodziców, którzy czasem musieli wyjść z domu po 22, jeśli pamięć mnie nie myli.
I z zapachem dziegciu, którymi pastowane były buty radzieckich żołnierzy…

Lolka

13/12/2009

Coś mi się z zapisem pokićkało :-) Przepraszam :-)

Lolka

13/12/2009

„Kiedy oślepnę twarz mi zeżre ciemność idąca tuż za śmiercią repetowanej broni nie ma wystarczy oskard z drzazgą w sercu Na skamieniały krzyk pająki zarzucą nagą pajęczynę wtedy mnie spalcie jak młody las bym się płomieniem spotkał z synem Chcę raz ostatni mocno żyć usta mieć pełne słodkiej wody ” R.A. Gruchawka

Ryszard Gruchawka

13/12/2009

Pamiętam ten dzień.Byłem wtedy górnikiem w kopalni miedzi.Na szybie
Rudna Główna i ta manifestacja siły
oddziałów paramilitarnych i wojska.
Wszyscy wówczas byli bardzo osamotnie
ni i na swój sposób zdradzeni.Siła była
w przypomnieniu,że jest Jan Paweł II
nasz anioł stróż,o czym zresztą napisał
em w powieści>Cienie drewnianych krzy
ży< Powieść ta była nagrodzona na kon
kursie literackim w Warszawie.

Dodaj swój komentarz

Musisz być zalogowany aby dodać komentarz.