alicja w krainie pkp

Wczoraj rozpoczęła się moja rytualna podróż do własnego ja. Odbywam ją co roku, kiedy nadchodzi czas. Każda wyprawa jest inna.
Tego roku jednak przygotowywałam się do niej szczególnie troskliwie. Z wielu względów miała być przełomowa. Najważniejsza, bo tegoroczna.
Zapakowałam do wysłużonego już plecaka wszystkie stare zdjęcia i pamiątki. Włożyłam też przeczytane dawno książki, z którymi długo nie mogłam się rozstać. Przyszedł czas na porządki.
I nareszcie stanęłam przed otwartymi drzwiami istnienia.
Nie zastanawiając się długo wyskoczyłam z pędzącego pociągu życia i znowu, znowu znalazłam się na swoim miejscu. Pod zamkniętym semaforem, na przystanku, gdzie zawsze jest ciepło. Usiadłam na swojej ławeczce, wyjęłam wszystko z plecaka i powoli, metodycznie zaczęłam rozpalać ogień. Nie od razu mi się udało, ale kiedy wesołe płomyczki nieśmiało lizały pierwsze kartki, bez zastanowienia wrzuciłam tam cała resztę. Bolało. Odwróciłam wzrok, kiedy jego twarz skurczyła się z gorąca. Książki, które czytałam dla niego, jak w średniowieczu były już dla mnie zakazane. Czytać je powinna inna Kobieta.
Teraz przyszedł czas na najważniejsze – czekanie na pociąg.
Semafor podniósł się, a ja podniosłam nareszcie głowę. Tuż obok mnie i szczątków mojej miłości wichrem przebiegł ekspres.
Kiedy opuściłam z powrotem głowę, z ogniska nic nie pozostało. Trzeba wracać.
Stojąc pod zamkniętym znowu semaforem byłam lekka i znowu gotowa na życie.
Moja podróż się udała.

Do zobaczenia! Powodzenia… na wschodzie. Pamiętaj o machaniu!