wycinek pewnej całości /2/

A ileż ty masz lat, stary człowieku, co może? Bo z moich obliczeń wynika, że tylko rok więcej, niż ja:) A nie czuję się jak stara kobieta, która wysiaduje;)
No, ale z cukrem nie ma żartów;)))

Hej, skąd wiesz?:)
Ale pierwowzór ma w rzeczywistości…

No i muszę Cię rozczarować: nie wymarli, istnieją i mają się dobrze:) Znam osobiście przynajmniej (sic!) dwóch;)

(…) Mimo kilku spędzonych wspólnie nocy, nigdy nie powiedziała mu, co do niego czuje. Nie wykrzyczała nigdy, że jest zazdrosna. Nie wyszeptała, że go kocha. Że, gdyby tylko skinął ręką, pobiegłaby za nim na koniec świata. A na pewno do łóżka, bo kochankiem był cudownym. Nieegoistycznym.
Dlatego tak źle jej było, gdy dowiedziała się, że zrobiła błąd. Trzeba było się ujawnić. Nie udawać twardej, nieczułej i wyzwolonej. Trzeba było położyć głowę na jego ramieniu i powiedzieć „nie odchodź, zostań ze mną…” Nie miała tyle odwagi, tym bardziej, że był wtedy związany z jakąś dziewczyną. Myślała, że nie można budować swojego szczęścia na czyimś nieszczęściu. Nie miała w sobie takiej woli walki, bo sama była z kimś związana i wydawało jej się, że tym kimś będzie bezpieczniejsza.
Wspomnienia wróciły, jakby to było wczoraj. Malutka kawalerka. Wódka. Papierosy. Jakaś niezobowiązująca rozmowa. Wspólna kąpiel. Długa, niespieszna miłość na skrzypiącym łóżku. Zmiany ułożenia ciał nie miały znaczenia, dopóki miała go w sobie. To był jej pierwszy orgazm – wspaniały lot do gwiazd. Powtarzany wielokrotnie nie tracił na sile.
Nie wiedziała, czy chciał wyjść, ale ubrał się. Usiadł jeszcze w fotelu, zapalił papierosa. Nie miała zamiaru go wypuścić. Podeszła (…), przytuliła się.
Wyszedł nad ranem.
A ona zasnęła z rozrzuconymi ramionami. (…)